22.9.10

Η Μυγδαλιά κι η Μέλισσα

 

"Μυγδαλίτσα, μυγδαλιά,
Πώς μαράθηκαν οι ανθοί σου;
Έλα, ιδές την, κοπελλιά
Και ριζώσου στην αυλή σου.
Με κλεισμένα μπουμπούκια
Μια μικρούλα κερασιά
Κάποια μέρα του Φλεβάρη
Λέει στην αμυγδαλιά
«Γιατί βιάστηκες ν' ανθίσεις
Όμορφή μου αμυγδαλιά.
Δεν κρυώνεις δεν παγώνεις,
Δε φοβάσαι το χιονιά;»
«Τον φοβάμαι η καημένη
Σαν φυσάει δυνατά,
Και τα άσπρα μου λουλούδια
Τα παγώνει, τα μαδά.
Μα ανθίζω για να δώσω
Στα μελίσσια που πονώ,
Λίγο μέλι η καημένη
Και τον πόνο μου ξεχνώ..."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου