22.9.10

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑΣ

Δημοφώντας και Φυλλίδα

Η ελληνική μυθολογία μας μιλά για μια όμορφη πριγκίπισσα τη Φυλλίδα, θυγατέρα του βασιλιά της Θράκης Σίθωνα.
Η Φυλλίδα ερωτεύτηκε τον γιο του Θησέα και της Φαίδρας, τον Δημοφώντα. Ο νέος αυτός βρέθηκε στα μέρη της καθώς επέστρεφε με το καράβι του από την Τροία και ο βασιλιάς του έδωσε ένα μέρος του βασιλείου του και την θυγατέρα του για γυναίκα.
Μετά από κάποιο διάστημα ο Δημοφώντας νοστάλγησε την πατρίδα του την Αθήνα τόσο πολύ που ζήτησε να πάει εκεί για λίγο διάστημα. Η Φυλλίδα συμφώνησε αφού της υποσχέθηκε ότι θα γύριζε πίσω σύντομα και έτσι εκείνος μπήκε στο καράβι του και απέπλευσε.
Η Φυλλίδα περίμενε καρτερικά τον εκλεκτό της καρδιάς της, στο σημείο ακριβώς που παντρεύτηκαν.
Ο καιρός όμως περνούσε και η ερωτευμένη κοπέλα μαράζωνε περιμένοντας.
Οι θεοί, από οίκτο, μεταμόρφωσαν την Φυλλίδα σε δέντρο, σε αμυγδαλιά, η οποία έγινε σύμβολο της ελπίδας.
Όταν ο περιπλανώμενος, γεμάτος τύψεις, Δημοφώντας επέστρεψε, βρήκε τη Φυλλίδα σαν ένα γυμνό δέντρο χωρίς φύλλα και άνθη.
Απελπισμένος αγκάλιασε το δέντρο, το οποίο ξαφνικά πλημμύρισε από λουλούδια, δείχνοντας ότι η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί από το θάνατο.
Η βαθιά αγνή Αγάπη είναι η μόνη πανίσχυρη δύναμη ενάντια στην ανυπαρξία, τον χαμό, την απάθεια.

Η Μυγδαλιά κι η Μέλισσα

 

"Μυγδαλίτσα, μυγδαλιά,
Πώς μαράθηκαν οι ανθοί σου;
Έλα, ιδές την, κοπελλιά
Και ριζώσου στην αυλή σου.
Με κλεισμένα μπουμπούκια
Μια μικρούλα κερασιά
Κάποια μέρα του Φλεβάρη
Λέει στην αμυγδαλιά
«Γιατί βιάστηκες ν' ανθίσεις
Όμορφή μου αμυγδαλιά.
Δεν κρυώνεις δεν παγώνεις,
Δε φοβάσαι το χιονιά;»
«Τον φοβάμαι η καημένη
Σαν φυσάει δυνατά,
Και τα άσπρα μου λουλούδια
Τα παγώνει, τα μαδά.
Μα ανθίζω για να δώσω
Στα μελίσσια που πονώ,
Λίγο μέλι η καημένη
Και τον πόνο μου ξεχνώ..."

Άνθη Αμυγδαλιάς στον Ανοιξιάτικο ουρανό